درخصوص ممانعت از برگزاري سمينار شكر مصطفي

✍️ عبداللە حسن‌زاده

مؤسسه‌ی فرهنگی کریم علەکه با انتشار دعوت‌نامه‌ای، از برگزاری مراسم بزرگداشت شکر مصطفی، مترجم برجسته‌ی کورد، در روز یک‌شنبه 23 اردیبهشت 1403 با شعار “ترجمه، پل استحکام‌بخش پیوند بین فرهنگ‌های مختلف” خبر داد. در این دعوت‌نامه آمده بود که هر یک از اساتید شفیق حاجی خدر، لاوین یوسف حەمە ڕەئوف، و مسعود بابایی درباره‌ی موضوع ترجمه سخنرانی خواهند کرد و در بخش دیگری نیز از عبداللە حسن‌زاده تجلیل خواهد شد.

در روز مقرر، بسیاری از اهالی ادبیات کورد و فعالان حوزه‌ی ترجمه از دور و نزدیک به محل برگزاری مراسم رهسپار شدند. حتی حدود صد نفر از کادر و اعضای حزب دموکرات کرردستان ایران برای این منظور خود را به محل برگزاری رساندند.

نویسنده‌ی این سطور بارها با مسئولان مؤسسه‌ی کریم علەکه درباره‌ی چگونگی برگزاری مراسم صحبت کرد، اما دو ساعت قبل از شروع مراسم، مسئولان به او گفتند که همه‌چیز مرتب است و مشکلی پیش نخواهد آمد.

ساعت 2 و 20 دقیقه بعد از ظهر، برای استقبال از مهمانان به محل برگزاری مراسم رفتیم. ناگهان زنگ تلفن به صدا درآمد و یکی از مسئولان مؤسسه‌ی کریم علەکه به نویسنده‌ی این سطور گفت که مأموران امنیتی سلیمانیه محوطه‌ی سالن را محاصره کرده‌اند و اجازه‌ی برگزاری مراسم را نمی‌دهند. ناچار، ما و تمام کسانی که آماده‌ی رفتن به محل برگزاری مراسم بودیم، راه بازگشت را در پیش گرفتیم.

همان‌طور که انتظار می‌رفت، خبر لغو مراسم بزرگداشت شکر مصطفی بازتاب گسترده‌ای داشت و صدها مطلب در شبکه‌های اجتماعی درباره‌ی آن منتشر شد. نویسنده‌ی این سطور که قرار بود در این مراسم تجلیل شود، با ده‌ها تماس تلفنی و پیام “همدردی” روبرو شد. به همین دلیل، لازم دانستم که چند نکته را در این مورد عرض کنم:
پیش از هر چیز، از مؤسسه‌ی پُرکار و خدمتگزار فرهنگی کریم علەکه سپاسگزاری می‌کنم که مرا در زمره‌ی خادمان زبان و ادبیات کوردی قرار دادند و شایسته‌ی تجلیل دانستند. من این افتخار را از صمیم قلب پذیرفته و بر سر خود می‌گذارم. همچنین از تک‌تک اساتیدی که در این رویداد دغدغه‌مند بودند و به طرق مختلف محبت و بزرگواری خود را نشان دادند، سپاسگزاری می‌کنم. از صمیم قلب از همه‌ی آنها سپاسگزارم و افسوس می‌خورم که نمی‌توانم با نوشتن این سطور به‌طور جداگانه از همه‌ی آنها قدردانی کنم.

در اینجا به همه‌ی عزیزان اطمینان می‌دهم که این اتفاق به‌هیچ‌وجه مرا آزرده خاطر نکرده و حتی خوشحالم که پس از آن اقدامات ناشایست علیه من و فعالان فرهنگی کورد، آن سیل محبت از سوی جامعه‌ی ادبی، اجتماعی و حتی سیاسی به سوی من سرازیر شد. اغراق نیست اگر بگویم اگرچه یک تجلیل را از دست دادم، چندین تجلیل را به دست آوردم.

اما، از آنجا که همگان می‌دانند لغو مراسم بزرگداشت شکر مصطفی به‌خاطر وجود نام من بود، با کمال دل از روح پرفتوح استاد شکر مصطفی، مؤسسه‌ی کریم علەکه، اساتیدی که قرار بود سخنرانی کنند و تمام ادیبان و دوستداران ادبیاتی که خود را برای حضور در آن مراسم و مشارکت در بحث و گفتگو درباره‌ی موضوع آماده کرده بودند، عذرخواهی می‌کنم. به‌طور صادقانه می‌گویم که هیچ گلایه‌ای از کسانی که مأموریت لغو مراسم را بر عهده داشتند، ندارم و به‌دور از هرگونه غرض‌ورزی، معتقدم که آنها نیز به‌اندازه‌ی سایر مردم از این اتفاق ناراحت بوده‌اند. آنچه برای من جای تأسف دارد، این حقیقت تلخ است که دگرباره شاهد دخالت آشکار و غیرقانونی نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی در روند فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی در کوردستان بودیم.

این اقدام بار دیگر ثابت کرد که جمهوری اسلامی هیچ احترامی برای فرهنگ و ادب کوردی قائل نیست و به دنبال سرکوب هرگونه فعالیت و حرکتی است که به هویت و زبان کوردی بها دهد. من این اقدام را به‌شدت محکوم می‌کنم و از همه‌ی نهادها و سازمان‌های مدافع حقوق بشر می‌خواهم که این سرکوب‌ها را به شدت محکوم کنند و از حقوق مردم کُرد در زمینه‌ی فرهنگ و ادبیات دفاع کنند.

تلخ‌تر از اينها، اينكه اطلاعات جمهوري اسلامي به منظور بدنام كردن مقامات سليمانيه، عمدا لغو اين سمينار را به لحظات پاياني قبل از برگزاری نشست موكول كرده‌‌ است. چون اگر زودتر اين درخواست را از مسؤلان سليمانيه مي‌كردند و مؤسسه كريمي علكه اعلام مي‌كرد كه سمينار به زمان ديگري موكول شده، نه اين اختلال و آشفتگي را به دنبال داشت و نه اين اهانت را.

در پایان، از همه‌ی عزیزانی که با ابراز همدردی و محبت خود، در این روزهای سخت یار و غمخوار من بودند، صمیمانه تشکر و قدردانی می‌کنم.