قندیل پرس
برای یک هفته، میان قطبهای روند صلح یعنی آنکارا و ایمرالی، بهویژه درباره وضعیت غرب کوردستان و سرنوشت نیروهای سوریه دمکراتیک—آنچه ترکیه «ترکیه عاری از ترور» و کوردها «روند دموکراتیک» مینامند—اختلافاتی جدی شکل گرفته است. پس از سفر گلستان کیلیچ کوچیگیت، نماینده دم پارتی، به ایمرالی در ۲ دسامبر ۲۰۲۵، او پیام تازهای از عبدالله اوجالان را فاش کرد. بر اساس این پیام، اوجالان نگفته است که نیروهای سوریه دمکراتیک مانند پ.ک.ک باید سلاح را زمین بگذارند، بلکه پیشنهاد داده این نیروها به دو بخش تقسیم شوند: بخشی به ارتش سوریه بپیوندد و بخشی دیگر بهعنوان نیروی محلی مسئولیت حفظ امنیت را برعهده بگیرد. این سخنان بلافاصله با مخالفت شدید دولت باغچلی، رهبر حزب حرکت ملی، روبهرو شد و او هرگونه طرح خارج از چارچوب رسمی را «غیرقابل قبول» دانست.
چهار روز بعد، هاکان فیدان، وزیر خارجه ترکیه، در موضعگیری تندی از دوحه اعلام کرد که به نظر میرسد نیروهای سوریه دمکراتیک قصد پیوستن به ارتش سوریه را ندارند و هشدار داد که اگر این نیروها تا پایان سال به تعهدات خود عمل نکنند، ترکیه عملیات نظامی انجام خواهد داد. او خروج فوری نیروهای خارجی و برچیدن واحدهای نظامی مورد استفاده علیه ترکیه را شروط اصلی برای جلوگیری از حمله عنوان کرد. در مقابل این ادبیات تهدیدآمیز، رجب طیب اردوغان در سخنرانی آبانماه خود لحنی ملایمتر برگزید و بدون نام بردن از مظلوم عبدی، فرمانده نیروهای سوریه دمکراتیک، از او «خواهش» کرد که به توافق ۱۰ مارس پایبند بماند؛ توافقی که او اجرای آن را «باز کردن یک گره بزرگ» توصیف کرده است.
در چنین فضایی، تنشها بر سر آینده نیروهای سوریه دمکراتیک افزایش یافته و همزمان گروههای مسلح تحت حمایت دمشق به سمت مناطق مرزی در حرکتاند. پرسش اصلی اکنون این است که آیا ترکیه با حمله احتمالی به غرب کوردستان، روند صلح با کوردها را وارد بحرانی تازه خواهد کرد؟ پاسخی که بهنظر میرسد در هفتههای آینده روشن خواهد شد.
